Unutulmayan 47 Yıllık Anı
Yazan: matematiklebarisiyorum Temmuz 2, 2007
1955 yılı Ankara Aktaş İlkokulu 5. sınıf öğrencisi idim.Taşradan gelmiştim.okul ve öğretmenlerimi çok seviyordum.Şehir çocuklarındaki sevgisi,benimki kadar değildi. Derslerime çok çalışıyor,öğretmenimin anlattığı dersleri çok dikkatli takip ediyordum. Bundan dolayı sınıfın ve aynı sınıfın şubelerinin de en başarılı öğrencisi olduğumu öğretmenim sık sık memnuniyetle dile getiriyordu.
Bir gün öğretmen tahtaya bir problem yazdı ve kim çözecek diye sordu.Sevinçle ben yaparım diye tahtaya çıktım.Soru dün gibi hala aklımda,ondalık sayıların çarpması ile ilgili idi.Kendimce problemi doğru yaptığımı düşünüyordum.Ancak işlemin sonunda virgülü yanlış yere koymuşum.Öğretmenim bir yerde hata var dedi.Bende güvenle ‘’Tamam,öğretmenim’’ dedim.Öğretmenim itiraz etti,virgülü yanlış yere koyduğumu söyledi.Ve arkasından beni sınıfın içinde tekme tokat döverek,arkadaşlarımın arasında küçük düşürdü,gururumu rencide etti.
Bu olay matematik dersine olan ilgimi azalttı.Aradan 47 yıl geçmesine rağmen öğretmenimin bu hareketini hala unutamıyorum.Bunu anlatmakla şunu vurgulamak istiyorum.Matematik sevilmeyecek bir ders değil.Bilakis hayatın içindeki en önemli materyallerden birisidir.Yani hava,su gibi hayatın bir parçasıdır.Matematik olmadan ideal bir yaşam olmaz.
Değerli öğretmenlerimiz lütfen kişisel sorunlarını sınıfa taşımasınlar.Bilhassa dersi önce kendileri sevip sonra öğrencilere sevdirerek onların genç dimağlarına bu güzel ilmi aktarsınlar.Öğrencilerin hatalarını şiddete başvurmadan ,onların onurlarını kırmadan uygun dille anlatsınlar.
Atatürk’ün dediği gibi ‘’Yeni nesil sizlerin omuzlarında yükselecektir’’ sözünü rehber edinerek,öğrencilerine olan yaklaşımlarında bir anne babanın evladına yaklaşımından daha şefkatli olmalılar.Yani çocuğun yapısına uygun pedogojik kültürle yaklaşmalılar.
Bir öğretmen olarak kendinizi öğrencilere sevdirip,kabul ettirdikten sonra öğecilerinizin başarısızlık diye bir problemi olmayacaktır.Bu kıstaslar uygulandığında hangi ders olursa olsun,o sınıfta sınıf başarısı en az %80 i bulur.Çünkü yaşanmış tecrübelerle ispat edilmiş bir gerçektir.
İsmail Köseoğlu
Ankara Aktaş İlkokulu
1955 yılı öğrencilerinden
